فریاد بی صدا

دیگر نخواهم نوشت چون  دیگر حتی واژه ها بیانگر حس هایم نیستند. شاید عالمی دیگر بباید ساخت تا در آن واژه ای ترجمان معنای حقیقی درد باشد …

چند لحظه ای که با دیگران هستم خواهم خندید و از آنچه آنها دوست دارند سخن خواهم گفت تا باری از غم من به وجودشان سرایت نکند ………… خیالت راحت. این را هرکس که جدیدا با من سخن گفته می داند. نه ناله ای می شنود نه آهنگ رفتنی. هیچ کس را به میهمانی غمهایم راهی نیست. هر چه باشد، بازی کردن را خوب بلدم. آنقدر که …

بگذار تا تنها جایی که در آن بی نقاب بودم هم ویران شود …

دنیا را آنگونه که می پسندی ببین …

سکوت را التیام درد تصور کن  …

و نوشتن : ) ) ) ) ) را شاد بودن …

و مرا آزاد … آزاد ار هر بندی … آزاد از هر دردی … آزاد از هر تعلقی … آزاد از هر چه لیاقتش را داشتم … آزاد از هر آرزو … آزاد مثل کبوترهای سفید … آزاد مثل کسی که دیگه نمی تونه بنویسه …

دردهای من نگفتنی … دردهای من نهفتنی است …

کاش محرمی برای دردها بود …

L.O.S.T

So frustrated and lonely

مهم نیست کجا باشی. همه جا تنهایی …

هیچ چیزی بیانگر نفرتم از این دنیا نیست

تاریکی / تنهایی / ناامیدی / …

چه راحت ه که باعث بدبختی کسی بشی و بری. چه راحت ه که هر کاری رو هر جور می خوای پیش ببری بدون اینکه فکر کنی کی توش چه آسیبی می بینه. چه کسی پاسخگوی آسیب های بی بازگشت غیر قابل حل است؟؟؟…؟

من تمام استخوان بودنم
لحظه های ساده ی سرودنم
درد می کند