فریاد بی صدا

یک آرزو دارم اون هم نبودنم در این دنیاست

ما خود شکسته ایم چه باشد شکست ما

گر وا نمی کنی گره ای خود گره مباش

تمام

جان

انسان،

وهم

زندگی

برای باور بودن
جایی باید باشه شاید
برای لمس تن عشق
کسی باید باشه باید

که سر خستگیاتو
به روی سینه بگیره
برای دلواپسی هات
واسه سادگیت بمیره

حرف تنهایی قدیمی
اما تلخ و سینه سوزه
اولین و آخرین حرف
حرف هر روز و هنوزه

تنهایی شاید یه راهه
راهیه تا بی نهایت
قصه ی همیشه تکرار
هجرت و هجرت و هجرت

اما تو این راه که همراه
جز هجوم خار و خس نیست
کسی شاید باشه شاید
کسی که دستاش قفس نیس

وقتی دلگیری و تنها / غربت تمام دنیا …

یک انفرادی بزرگ …

کلامی نمی یابم برای بیان میزان ناراحتی ام فقط حس می کنم کوه سنگینی روی سینه ام فشار میاره و نفسم به شماره می افته …